Geçtiğimiz haftanın son gününü acılı bir olayla kapattı Türkiye. Zonguldak'ın Çaycuma ilçesinden gelen üzücü haberle ateş düştü yüreğimize.Kayıp 15 vatandaşımızın üzüntüsü ve yakınlarının umut dolu bekleyişleri gösterildi bütün kanallarda.Günler geçmesine rağmen sadece 1 kayıp vatandaşımızı veren Filyos Çayında aramalar halen devam ediyor. Ben de bir Çaycumalı olarak üzüntümü buraya yazmak istedim.Orada olmayan, oranın havasını solumayan bilemez belki de. O köprünün üzerinden geçmek cesaret işiydi zaten. Çocukluğumdan beri köprüden geçerken annemin elimi sımsıkı tutması ve gözlerimi kapalı tutarak köprüden geçirmesi canlanıyor birden hafızamda...
Yeni bir haber alırım diye her saat başı yapılan telefon görüşmeleri, sürekli takip edilen haber bültenleriyle geçiyor günüm... Ama maalesef ne yeni bir şey ne de kayıp 14 kişiden bir haber var.Kayıpların yakınları gece gündüz demeden Çayın etrafında kendi çabalarıyla aramalar yapıyor ve saatler ilerledikçe kahrolan görüntüleri bütün haber kanallarında insanlık dramı diye gösteriliyor. Evet, Çaycuma'da yaşan köprü faciası büyük bir insanlık dramı. Belki de büyük bir ihmalin sonucu. Ama ben şimdi bu ihmallere değinmeyeceğim çünkü benim için önemli olan kayıp 14 vatandaşımız. Artık ne yaparsanız yapın geri gelemeyecek olan 14 kaybımız... O yüzden şimdi kimse çıkıp şu yüzden bu yüzden oldu demesin. Çünkü giden gitti artık.Şimdi tek dileğim kayıpların bir an önce bulunması.Diyecek fazla bir şey yok maalesef. Kalemin tükendiği anlardan biri daha işte...
Allah mekanlarını cennet, yakınlarına sabır eylesin...
